'In 1991 was ik met een vriendin in Turkije. We ontmoetten overal leuke mensen, de mensen zijn erg gastvrij. Als je iemand de weg vroeg werd je al bij ze thuis uitgenodigd.

In Selçuk, in de buurt van Kusadasi zaten we in een parkje en daar kwam iemand bij ons zitten. Even later nog iemand, Aydin. Als je daar met twee vrouwen over straat loopt word je op elke hoek aangesproken, maar ik vond hem gelijk sympathiek en betrouwbaar.

We spraken af om ergens met ons vieren koffie te drinken. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ik vond hem ook wel heel leuk, maar dacht: dit is niet realistisch.

Het was zó gezellig dat we niet meer weggegaan zijn. Toen hadden we al iets met elkaar en mijn vriendin met die andere man. Dat is trouwens op niets uitgelopen.

Van Aydin had ik niet het gevoel dat hij uit een andere cultuur kwam. Hij nam me na een paar dagen ook al mee naar zijn familie. Toen de vakantie erop zat dacht ik: dat was het dan. Wij gingen terug naar Nederland; ik zat nog niet in mijn huis of hij hing al aan de telefoon...

We hebben een jaar lang gebeld. De zomer erop ging ik terug. Daarna probeerde hij een paar keer een visum te krijgen. Dat ketste af wegens 'vestigingsgevaar'. Nou ja!

In die tijd ging ik een paar keer per jaar naar Turkije. Ook mijn ouders zijn er geweest en hebben kennis gemaakt met zijn familie.

Inmiddels waren er al wat jaren verstreken. In 1995 zijn wij getrouwd, in Efeze, de antieke stad. Al zijn familie was er en mijn ouders, mijn zusje en mijn tante. Er trad een buikdanseres op. Aydin is nog minder moslim dan ik katholiek ben, we hebben geen hinderpalen wat dat betreft.

Na het trouwen woonde hij in Turkije en ik in Nederland. In juli 1996 was ik weer daar. Het was een geweldige vakantie. Via een tussenpersoon konden we toen toch nog een visum krijgen. Ik had toen net een jaarcontract bij een hogeschool, een voorwaarde om hem te mogen laten komen.

En toen ik weer in Nederland was, kon ik hem bellen: ik ben zwanger! In september kwam hij. Zijn visum moest toen nog elk jaar verlengd worden, hij moest elke keer langs de vreemdelingendienst en die bekijken je dan met veel wantrouwen of je boel niet besodemietert, ze zijn namelijk bang voor schijnhuwelijken.

Na drie jaar kreeg hij een Nederlands paspoort. Inmiddels is hij een halve Nederlander en hebben we twee dochters, een blonde en een donkere.

Of ik het weer zo zou doen? Zeker weten. Ik wel. Het wordt je wel tegen gemaakt, je krijgt veel negatieve reacties. Maar wat ik door hem allemaal meegemaakt heb, dat is een verrijking!

Anoniem

Meepraten over gemengde relaties of een tegenwerkende overheid bij 'immigratie voor de liefde'? Klik hier!