‘Ik heb net als de meeste Hindustaanse meiden een goede opvoeding gehad met normen en waarden. Daarin kwam ook naar voren dat ik nooit met een Moslim mocht thuiskomen…
Ik ben nu 27 jaar en werd 7 jaar geleden verliefd op een jongen. Het was mijn eerste echte vriendje. Het probleem was dat hij geen Hindustaan was. Hij had verschillende soorten bloed door zijn aderen stromen en hij was Moslim. Ik durfde het niet tegen mijn ouders te zeggen en heb het de eerste 3,5 maand stil gehouden.
Maar op een dag nam ik hem toch mee naar huis, om hem voor te stellen aan mijn ouders. Ik dacht dat het geen kwaad kon omdat mijn broer een Nederlandse vriendin had. Maar mijn ouders vonden hem maar niks. Hun bezwaren: hij was lager opgeleid dan ik en ze dachten dat hij het niet echt ver zou schoppen. Hij was het type dat liever uitging dan naar school ging.
Achteraf hadden ze wel gelijk, maar opdat moment was ik verliefd en wilde dolgraag dat mijn ouders hem ook zouden accepteren; net zoals de vriendin van mijn broer.
Toen gebeurde er iets wat ik echt nooit had verwacht: mijn vader pakte alles van mij af! Mijn bankpasje, mijn telefoon en de huissleutels... Ik weet niet wat hij ermee wilde bereiken, maar doordat hij dat gedaan heeft, heb ik echt een afkeer van mijn ouders gekregen. Ik wilde niks meer met ze te maken hebben. Ik geef veel om mijn ouders, maar op dat moment had ik zoiets van: ‘owh, ik kan toch niet thuis komen’…
Ik had meteen ook een excuus om niet thuis te komen: ik had geen huissleutels meer en kon er dus niet in. En ik ga echt niet aanbellen bij mijn ouders omdat ik geen sleutels heb: dan moeten ze me mijn spullen maar teruggeven!
Ik had echt een goede band met mijn ouders en ik mocht echt veel…Daarom had ik dit ook niet verwacht. Ik heb zelfs best een vrije opvoeding gehad (en nu nog steeds). Ik mocht veel, vergeleken met mijn nichten. Ik ben bijvoorbeeld alleen naar Amerika geweest om een vriend op te zoeken. En dat mocht wel! Ook ben ik een paar keer naar Engeland geweest (alleen), om een (andere) vriend op te zoeken… Alleen op gebied van vriendjes moest het een Hindustaan zijn. Het liefst een jongen die aan de universiteit of het HBO heeft gestudeerd en een goede status heeft. Hij mag zeker nooit in aanraking zijn geweest met justitie en mag geen drugs verleden hebben of zo. En dat konden ze wel vergeten…
Ik begrijp het wel, maar ik bedoelde het ook niet verkeerd! Ik heb zo’n afkeer gekregen van mijn opvoeding. Je altijd maar moeten afvragen: ‘Wat zouden anderen ervan denken?’, en: ‘Wat zou de familie ervan zeggen?’ Het gaat toch om míjn geluk?! Wat hebben die anderen daarmee te maken?
Ik ben altijd mijzelf gebleven. Na 3 maanden ging het niet meer zo goed tussen mij en mijn toenmalige vriend. Zijn ouders bemoeiden zich er vooral veel te veel mee. Hij woonde nog thuis en op een dag kreeg ik zo maar ineens te horen van zijn vader dat ik niet meer welkom was in zijn huis en ook niet in dat van zijn dochter. (Daar kwam ik ook regelmatig.) Het ging ook niet goed met de relatie van zijn dochter. De reden was dat ik volgens hem voodoo in mij had. Hij was in Suriname opgegroeid en had contact met mensen die aan magie doen, om het zo maar eens netjes te zeggen. Hij durfde mij te veroordelen, terwijl hij zelf zijn vrouw sloeg en daar iedereen de schuld van gaf behalve zichzelf. Hij had een zondebok nodig. Ineens kwam het erop neer dat alles wat er gebeurde door mij kwam.
Ik dacht eerst dat het echt door mij kwam. Ik dacht ‘Ik heb niemand meer’. Ik kon niet meer terug naar mijn ouders, ik dacht dat ze mij niet meer zouden willen. Bij wie kon ik nog wel terecht? Gelukkig had ik een vriendin die Surinaams/Creool is en overtuigde mij ervan dat er niks mis is met mij. Ik ben zuiver: zijn vader kan mij helemaal niks maken! Ze zei dat híj juist heel slecht was en mij als bedreiging zag omdat hij mij niet kon veranderen. Ze had mij gezegd dat ik afstand moest gaan nemen van hem. En weet je wat het rare was: ze kreeg gelijk! Ze voorspelde al eerder dat hij op een dag zou zeggen dat ik niet meer welkom zou zijn bij hem thuis, en ook dat was al gebeurd.
Maar ik was er wel helemaal kapot van en mensen in mijn omgeving zagen ook dat ik heel erg was afgevallen. Ik wist niet wat stress kon veroorzaken, maar ik raakte in 2 weken 10 kilo kwijt. Uiteindelijk heb ik mijn moeder huilend opgebeld en gevraagd of ze om mij gaf. Ook aan mijn vader heb ik dat gevraagd en het is toen gelukkig goed gekomen. Ik heb voor het eerst weer met mijn vader afgesproken bij een winkel. Daar hebben we een kopje thee gedronken en gepraat.
Daarna durfde ik helemaal geen vriend meer te nemen, en al helemaal geen jongen die niet Hindustaans was. Ik ben lang single geweest en had echt tijd nodig om het te verwerken.
Ik heb nu al een tijdje een vriend… en hij is weer geen Hindustaan. Hij is Javaans/Surinaams en gelukkig katholiek. Want als het een Moslim was, was dat helemaal erg geweest voor mijn ouders. Ik heb meteen open kaart met hem gespeeld over hoe mijn ouders kunnen zijn.
Ik heb nu het geluk dat mijn vriend achter mij staat en niet zo’n chicken is als mijn ex, die geloofde wat zijn vader over mij zei. En dat terwijl de familie van mijn ex niet spoorde… Maar dat zijn dingen die ik pas achteraf zie. Ze hadden ook hun goede dingen, maar ik ben nu beter af.
Ik ben bijna afgestudeerd en ik weet dat als ik bij hem was gebleven, ik toch geen toekomst had gehad. Mijn ex heeft mij tenslotte ook zo maar 2 keer blauw oog geslagen. Ik sloeg terug, want ik laat mij niet slaan. Zo vader zo zoon blijkbaar… Ik was gewoon te naïef en dacht dat het wel goed kwam.
Mijn vriend van nu is gelukkig het tegenovergestelde: hij staat 100% achter mij!
Misschien heeft het ook met leeftijd te maken. Ik ben nu volwassen en mijn ouders kunnen niet echt veel meer doen. Ik heb het wel tegen ze gezegd en zijn er ook niet echt blij mee, maar dat is hun probleem. Ik ben echt gelukkig met mijn huidige vriend!
Ik vind het alleen jammer dat mijn ouders het destijds zo hebben aangepakt. Ik zou het heel anders aanpakken. Gewoon rustig praten.
Mijn vriend heeft nu nog steeds geen kennis gemaakt met mijn ouders. We doen rustig aan en alles komt zoals het komt. Zijn familie heeft mij wel geaccepteerd. Ik vind het nog steeds heel moeilijk. Ik pak het nu dan ook anders aan dan 7 jaar geleden. Ik ben niks meer verplicht. Ik heb een heel goede band met de familie van mijn moeder. Mijn neven hebben al kennis gemaakt met mijn vriend en zien dat het een goede jongen is. Ik hoef mij niet te bewijzen en hij ook niet.
Het belangrijkste van alles is dat mijn broer hem accepteert, omdat ik met hem zo’n goede band heb. En dat is gebeurd! En als mijn ouders dat niet doen, maken ze het alleen maar moeilijk voor zichzelf. Mocht ik ooit kinderen willen dan wordt het moeilijk voor ze om hun kleinkinderen te zien… Want daarvoor moeten ze dan wel mijn vriend accepteren. Ik heb ook geen zin meer om te liegen en dat doe ik ook niet meer. Ik ben niet vaak meer thuis en als ze vragen waar ik was zeg ik dat ze het antwoord zelf mogen invullen.
Mijn broer heeft nog nooit een Hindustaanse vriendin gehad. Hij heeft nu een andere vriendin dan eerst en hij gaat al bijna 4 jaar met haar. Ook zij heeft verschillende soorten bloed door haar aderen stromen, maar zij is door mijn ouders wel geaccepteerd. Dat vind ik krom en het zat mij eerst ook dwars.
Mijn moeder zei dat hij toch niet lang bij haar zou blijven. Dat vond ik echt een vervelende gedachte van haar. Dat ze hoopt gewoon dat het uit gaat en vindt nog steeds dat mijn broer ‘gewoon’ een Hindustaanse meid moet nemen. Ik ken hem langer dan vandaag en hij heeft maling wat mijn ouders vinden. Ik zelf vind dat moeilijk. Misschien ook omdat ik een vrouw ben… Ik denk veel na, vroeger ook wel té veel. Tot ik merkte dat ik er gek van werd. Nu doe ik dat dus niet meer: het is mijn leven en ik ga me niet zenuwachtig zitten voelen voor mijn ouders. Als ze er niet tegen kunnen dan ik met een jongen thuiskom die geen Hindustaan is, hadden ze maar in India moeten blijven… In Suriname heb je tenslotte gewoon zóveel culturen, net als in Nederland.’
Shirley
Hierover meepraten? Klik hier!
